กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 310 ชั่วช้าจนกรรมสนอง
ไป๋เวยกลั้นลมหายใจและกำหนดจิต อาศัยแนวไผ่พรางกาย สะกดรอยตามอยู่ห่าง ๆ
ทั้งสองหยุดลงในส่วนลึกของป่าไผ่ แหวกกอไผ่หนาทึบออก กลับเผยให้เห็นแผ่นหินที่ถูกใบไม้ร่วงปกคลุมไว้ครึ่งหนึ่ง
คนหนึ่งย่อตัวลง ใช้แรงยกขึ้นอย่างหนักหน่วง—ใต้แผ่นหินปรากฏบันไดทอดลงไป เบื้องล่างมืดมิดราวกับปากไร้เสียง
ทั้งสองสบตากันแวบหนึ่ง แล้วรีบมุดเข้าไป
ไป๋เวยรออยู่ครู่หนึ่ง ครั้นแน่ใจว่าโดยรอบไร้ผู้คนแล้ว จึงค่อย ๆ ย่องเข้าไป
บันไดหินชื้นเย็นยะเยือก แว่วเสียงสนทนาทุ้มต่ำมาเป็นระยะ ทั้งยังมีเสียงโลหะกระทบกันแผ่วเบา
นางสูดลมหายใจลึก กำกระบี่พิฆาตมารแน่น แล้วก้าวเข้าสู่ความมืดอย่างไร้สุ้มเสียง