กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 301 ไม่คู่ควรเป็นมารดา
ไป๋เวยยิ้มพลางตอบว่า “ไม่มีประโยชน์อันใดเป็นพิเศษ เพียงแต่เข้ากันกับรากวิญญาณของข้าเท่านั้น”
ซีหลัวม่านไม่ได้คิดมาก เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้า แล้วบทสนทนานี้ก็ผ่านไป
ทั้งสี่เดินเอื่อย ๆ ไปตามระเบียงยาวสีชาด เมื่อได้สมบัติมาครอบครอง ทุกคนต่างอารมณ์ดี ลี่หลิงเหยากำลังตื่นเต้นกับการอวดระฆังสะกดวิญญาณที่เพิ่งได้มา เสียงระฆังใสกังวานฟังไพเราะเป็นพิเศษท่ามกลางแสงสนธยา
ทันใดนั้น เสียงเรียกอันอ่อนโยนก็ดังมาจากด้านหลัง “เสวี่ยเอ๋อร์ เหยาเอ๋อร์~”
เสียงเรียกนั้นราวกับมีน้ำเย็นถังหนึ่งสาดลงมา
นิ้วมือของลี่หลิงเหยาพลันกำแน่น “ติ๊ง~” ระฆังสะกดวิญญาณส่งเสียงกังวานแหลมเสียดหู รอยยิ้มในดวงตาของนางแข็งค้างในพริบตา กลายเป็นพลังเหมันต์เย็นเยียบ