กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 245 มารดากับบุตรสาว
ผู้อาวุโสลู่เฉินหลับตาลง ก่อนถอนหายใจยาวในที่สุด “เด็กโง่เอ๋ย ช่างเถิด เจ้าไปได้! จำไว้ว่าแค่มองจากที่ไกล ๆ อย่าเข้าไปทัก”
ลู่หลิงเสวี่ยจูงไป๋เวยมาถึงหน้าประตู แล้วค่อย ๆ แง้มประตูออกเพียงช่องเล็ก ๆ มองออกไปผ่านม่านลูกปัด
นอกห้องรับรองของตระกูลเวิน มีสตรีในชุดสีฟ้าอ่อนผู้หนึ่งหันหลังให้ทุกคน คุกเข่าเงียบ ๆ อยู่บนพื้นศิลาสีเขียวเย็นเยียบ
แผ่นหลังของนางบอบบาง ให้ความรู้สึกเปราะบางราวกับสายลมพัดเพียงคราก็จะสลายไป เส้นผมยาวทิ้งตัวลงมาบดบังใบหน้า มีเพียงไหล่ที่สั่นเทาเล็กน้อยเท่านั้นที่เผยความรู้สึกของนางออกมา