บทที่ 237 ขนมของพี่หญิง ข้ารับเหมาเอง

บทที่ 237 ขนมของพี่หญิง ข้ารับเหมาเอง

น้ำเสียงของไป๋เวยอ่อนโยนแผ่วเบา ทว่ากลับเหมือนหยดน้ำตกลงในน้ำมันเดือด ระเบิดฟองเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนขึ้นในใจไป๋จี๋

ไป๋จี๋เบิกตากว้างขึ้นฉับพลัน

นางเงยหน้ามองน้องสาว ดวงตารูปเมล็ดซิ่งที่คล้ายกับของตนมีรอยยิ้มอยู่ ไป๋เวยมองนางอย่างจริงจัง ไม่เห็นแววล้อเล่นแม้แต่น้อย

เช่นนั้นก็เป็นความจริง มิฉะนั้นเวยเวยจะถามเช่นนี้ไปทำไม?

เมื่อนึกถึงทุกช่วงเวลาที่เฮ่อจิ่งเหยียนอยู่กับตน นึกถึงช่วงขณะเหล่านั้นที่นางมองข้ามไป สายตาอึกอักคล้ายมีคำจะกล่าวของศิษย์พี่เฮ่อ และแผ่นหลังที่พลันแข็งทื่อเมื่อเขาเดินสวนกับนาง

ไป๋จี๋ก็ค่อย ๆ ตระหนักว่าไป๋เวยไม่ได้ล้อเล่น