กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 232 โลกในกระบี่ หลังนางจากไป
ชั่วขณะที่ไป๋เวยสลายไป โลกทั้งใบพลันคล้ายถูกพรากเสียงไป
มือที่อู๋อวี่หนงยื่นออกไปแข็งค้างกลางอากาศ ปลายนิ้วทะลุผ่านแสงดาราที่ค่อย ๆ มืดหม่นลง
นางนึกถึงเมื่อหกปีก่อน ตอนอวี่จิ่นพบฉู่เจาเป็นครั้งแรก นางบอกว่าตนจะปล่อยกาลเวลาให้สูญเปล่าอีกไม่ได้ ต้องตั้งใจบำเพ็ญเพียร
หลังจากนั้น...
อวี่จิ่นก็เริ่มขยันบำเพ็ญเพียรทั้งวันทั้งคืน
เริ่มเผยพรสวรรค์ด้านการหลอมโอสถอันน่าทึ่ง
กระบวนท่ากระบี่แปลกตาที่ปรากฏวูบหนึ่งยามต่อสู้