บทที่ 231 ความเดียวดายร้อยปี (ตอนพิเศษในกระบี่)

บทที่ 231 ความเดียวดายร้อยปี (ตอนพิเศษในกระบี่)

เมื่อเขามาถึงเมืองหลานหมิง ทั้งเมืองก็กลายเป็นแดนนรกโลกันต์บนโลกมนุษย์ไปแล้ว

กำแพงเมืองพังทลาย ซากศพกระจัดกระจายทั่ว ผืนดินไหม้เกรียมยังอบอวลด้วยกลิ่นคาวเลือดที่ไม่จางหาย มองไปทางใดก็มีแต่ซากปรักหักพัง

ฉู่เจาเซถลาลงพื้น ปลายนิ้วสั่นระริก

เขาคุ้ยหาทั่วซากปรักหักพังอยู่นาน ในที่สุดก็พบร่างไร้วิญญาณของชิงหย่วนใต้กำแพงที่พังทลายแห่งหนึ่ง

นักพรตหนุ่มนอนนิ่งอย่างสงบ อกถูกศัสตรามารแทงทะลุ มือยังคงกำกระบี่ไว้แน่น

ไม่ไกลออกไป กระบี่หนักเปื้อนเลือดเล่มหนึ่งปักเอียงอยู่บนพื้น นั่นคือกระบี่ประจำกายของอู๋อวี่หนง

ไข่มุกทะเลบูรพาที่ห้อยอยู่กับพู่กระบี่แตกแล้ว

ฉู่เจาคุกเข่าอยู่ในกองเลือด มือสั่นเทาขณะเก็บไข่มุกที่แตกเป็นเสี่ยงขึ้นมา

ในที่สุดกองกำลังเสริมของเผิงไหลก็มาถึงจากที่ไกล ระฆังมรณะดังขึ้นอีกครั้ง ครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงสะท้อนก้องอยู่เหนือเมืองที่พังทลาย