บทที่ 200 ปรมาจารย์เจี้ยนคง

บทที่ 200 ปรมาจารย์เจี้ยนคง

ภายในห้องส่วนตัวมีสามคน ได้แก่ จ้าวชิ่งประมุขยอดเขากระบี่ เคออวิ๋นเซิน และพระรูปหนึ่ง ผู้นี้คงเป็นปรมาจารย์เจี้ยนคงที่ศิษย์พี่สี่เคออวิ๋นเหมียนพูดถึง

พระหนุ่มชั้นสูงผู้นี้นั่งขัดสมาธิอยู่ตรงรอยต่อระหว่างแสงกับเงาริมหน้าต่าง

เขาสวมจีวรสีขาวจันทร์ ทับด้วยอาภรณ์เวทสีทองอ่อน เนื้อผ้าทอเป็นลายดอกบัวที่เลือนรางวับแวม

ปรมาจารย์เจี้ยนคงดูราวยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปดปี ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายกระจ่างใสเหนือโลกีย์ เพียงมองแวบเดียวก็ทำให้จิตใจสงบลงได้

เขามีรูปโฉมงดงามอย่างยิ่ง ดวงตาดำขาวชัดเจน หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย แฝงรอยยิ้มติดตัวมาแต่กำเนิดอยู่สามส่วน

ไป๋เวยคารวะทุกคน “ศิษย์สำนักไท่ซวี ไป๋เวย คารวะปรมาจารย์เจี้ยนคง อาจารย์ลุง และศิษย์พี่เคอ”