กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 193 ออกเดินทางสู่นครหลวงฮาลา
ดวงตาของแม่หนูน้อยพลันเป็นประกาย ทว่ากลับมองบิดาอย่างขลาดเขลา
ลุงอาเอ่อร์ได้แต่ลูบกระหม่อมของนางอย่างจนใจ “ยังไม่รีบขอบคุณพี่สาวอีกหรือ?”
“ขอบคุณเจ้าค่ะ พี่สาว” มีนั่วรับตั๊กแตนสานไปอย่างระมัดระวัง จู่ ๆ ก็โผเข้ากอดไป๋เวย แล้วหน้าแดงหลบไปอยู่หลังบิดา เผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่ยิ้มจนเป็นเสี้ยวจันทร์
เช้าตรู่วันถัดมา ไป๋เวยไม่สะดวกหลอมกระบี่ในสถานีพักม้า จึงรอจนฟ้าใกล้สางค่อยออกมาจากแดนกระจกวิญญาณคราม ทันทีที่ออกมาก็ได้ยินเสียงเคาะประตู
“ก๊อก ๆ ๆ~”
เช้าขนาดนี้จะเป็นผู้ใดกัน? ไป๋เสวี่ยเปิดประตู ก็เห็นแม่นางน้อยเมื่อวานยืนยิ้มอยู่หน้าประตู