บทที่ 174 แดนลับยุคบรรพกาล

บทที่ 174 แดนลับยุคบรรพกาล

ทุกคนมาถึงริมธาราวิญญาณ น้ำใสสะอาดสะท้อนแสงท้องฟ้า เกิดระลอกคลื่นระยิบระยับ

ยามนี้ไป๋เนี่ยนนอนฟุบอยู่บนไหล่ผู้อาวุโสแห่งยอดเขาค่ายกล หลับสนิท มือเล็กยังกำเคราเส้นหนึ่งของท่านผู้เฒ่าไว้แน่น

ไป๋เวยรับไป๋เนี่ยนจากมือมหาผู้อาวุโสแห่งยอดเขาค่ายกลอย่างแผ่วเบา

มหาผู้อาวุโสแห่งยอดเขาค่ายกลกับผู้อาวุโสสูงสุดยืนเคียงข้างกัน ทั้งสองประสานมุทราพร้อมกัน

ทันใดนั้นธารน้ำก็เกิดระลอกคลื่นสีเงิน อักขระยันต์โบราณสายแล้วสายเล่าปรากฏขึ้นจากใต้ผิวน้ำ ส่องประกายลึกลับแปรเปลี่ยนไปมาอยู่กลางแสงตะวัน

“เป็นเช่นนี้จริงด้วย”