บทที่ 173 ปริศนาแห่งเขาลั่วอวิ๋น

บทที่ 173 ปริศนาแห่งเขาลั่วอวิ๋น

ไป๋เสวี่ยเกร็งหลังด้วยความตื่นกลัว ขนบนหางชูชันไปหมด

ไป๋เวยลูบหัวมันปลอบโยน ทว่าสีหน้ากลับยิ่งเคร่งขรึม

นางยืนอยู่ริมธาราวิญญาณ พลางนึกถึงอักขระยันต์โบราณที่ปรากฏขึ้นเมื่อครู่ ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอเงียบ ๆ

ไป๋เวยตัดสินใจแน่วแน่ จะลองอีกครั้ง!

ไป๋เวยอมไข่มุกหลบวารีไว้ในปาก แล้วไป๋เวยก็ว่ายลงไปใต้ธารน้ำอีกครั้ง คราวนี้นางว่ายช้าลงกว่าเดิม ระหว่างทางคอยสังเกตโดยรอบอย่างละเอียด แต่ไม่พบสิ่งผิดปกติใด ๆ

เมื่อไป๋เวยดำลึกลงไปจนใกล้ถึงจุดเดิม ไป๋เวยก็เริ่มสังเกตอย่างละเอียดมากขึ้น

ไป๋เวยกำลังมองลงไปพลางยกเท้าก้าวต่อ ทันใดนั้น “ซ่า~” พลังอันคุ้นเคยก็ส่งมา ไป๋เวยถูกผลักกลับขึ้นสู่ผิวน้ำอีกครั้ง เพียงแต่คราวนี้แรงผลักมากกว่าเดิม