กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 167 ควันไฟในโลกปุถุชนปลอบประโลมหัวใจที่สุด
เสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังมาจากในลาน ร่างของไป๋ฟู่ปรากฏขึ้นตรงประตู
เวลาผ่านไปหกปี เขายังคงไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย เมื่อมองไป๋เวย แววตาก็เต็มไปด้วยความยินดีระคนตื่นเต้น
“ท่านพ่อ...” น้ำตาที่ไป๋เวยเพิ่งสะกดไว้เอ่อล้นขึ้นมาอีกครั้ง นางสะอื้นเรียกเขา
ไป๋ฟู่ก้าวยาว ๆ เข้ามา มือใหญ่หยาบกร้านลูบแก้มนาง “กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว...”
อาทิตย์อัสดงทอดเงาของสมาชิกทั้งสี่ในครอบครัวให้ยาวออกไปแสนไกล
มือซ้ายของไป๋เวยจูงน้องชาย มือขวาคล้องแขนมารดา ส่วนบิดาเดินอยู่ข้างกาย กลิ่นหอมของอาหารลอยมาจากในลาน
หลี่ผิงกุมมือไป๋เวยไว้แน่นตลอดเวลา มือที่หยาบกร้านเล็กน้อยของนางมอบความอบอุ่นที่ไป๋เวยเฝ้าคิดถึงมาเนิ่นนาน