กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 166 ผู้กลับบ้านในคืนลมหิมะ
เรือเหาะแล่นผ่านเหนือทะเลเมฆ ไป๋เวยยืนพิงราวเรือ ความคิดในหัวสับสนวุ่นวาย
หกปีแล้ว
เมื่อหกปีก่อน นางเป็นเพียงเด็กสาวไร้เดียงสาที่ใฝ่หาวิถีเซียน ออกจากบ้านเดินทางไกลพร้อมความปรารถนาในชีวิตอมตะ หกปีให้หลัง บัดนี้นางกลายเป็นผู้บำเพ็ญขั้นสร้างรากฐานแล้ว
ทว่าขณะนี้ หัวใจของนางกลับกระวนกระวายยิ่งกว่าตอนจากบ้านในวันนั้นเสียอีก
เรือเหาะทะยานผ่านชั้นเมฆหนาทึบ เบื้องล่างมองเห็นเค้าโครงขุนเขาและลำน้ำในโลกมนุษย์ราง ๆ จู่ ๆ ไป๋เวยก็รู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมา
ท่านพ่อท่านแม่จะยังมองนางด้วยสายตาอ่อนโยนเช่นวันนั้นหรือไม่?