กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 161 กลิ่นโอสถลอยอ้อยอิ่ง
ขณะที่นางกำลังเหม่อลอย จู่ ๆ ก็มีเสียง “จิ๊ด ๆ” ดังขึ้นข้างเท้า
เมื่อนางก้มลงมอง ก็เห็นตัวมิงค์วิญญาณขนขาวราวหิมะหลายตัวกำลังกัดกินกลีบดอกท้อที่ร่วงอยู่ พวกมันเห็นคนแปลกหน้าก็ไม่หวาดกลัว กลับเอียงหัวมองนางอย่างใคร่รู้
“นี่คือตัวมิงค์หิมะวิญญาณที่คอยเฝ้าแปลงโอสถ” เหล่าจินดีดโอสถเม็ดหนึ่งออกไปตามสบาย มิงค์ตัวนั้นก็กระโดดรับไว้อย่างว่องไว “อย่าดูแคลนพวกมันเชียว แต่ละตัวมีพลังขั้นแก่นทองคำ เชี่ยวชาญที่สุดในการตรวจพิษและจำแนกโอสถ”
ไป๋เวยทอดสายตามองออกไป จึงสังเกตเห็นกระท่อมมุงจากหลายหลังเลือนรางอยู่ลึกเข้าไปในป่าท้อ เรียบง่ายจนขัดกับพืชวิญญาณอันหรูหรารอบด้าน
นางกำลังจะเอ่ยถาม พลันเห็นผู้อาวุโสในชุดผ้าป่านผู้หนึ่งเดินออกมาจากกระท่อม มุ่งตรงมาทางพวกเขา ในมือยังถือจอบขุดสมุนไพรธรรมดาเล่มหนึ่ง