บทที่ 137 ศิษย์พี่ ข้าช่วยท่านได้

บทที่ 137 ศิษย์พี่ ข้าช่วยท่านได้

ทันใดนั้นนางก็นึกถึงตอนที่เวินเช่อประกาศยอมแพ้อย่างเด็ดขาดบนลานประลองวันนี้ คาดว่าช่วงเวลานั้นตรากลืนใจคงกำเริบพอดี

แต่เขากลับยังฝืนยิ้มให้นางได้ ทั้งยังเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “ไว้ประลองกันใหม่คราวหน้า”

“ศิษย์พี่เวิน...” เสียงของไป๋เวยเบาลงโดยไม่รู้ตัว ราวกับกลัวว่าจะรบกวนบางสิ่ง “ท่าน...”

เวินเช่อคล้ายมองความคิดของนางออก มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง “ไม่เป็นไร ข้าชินแล้ว”

คำพูดเรียบง่ายเพียงห้าคำ กลับทำให้ลู่หลิงเสวี่ยที่อยู่ข้าง ๆ น้ำตาคลอขึ้นมาทันที

นิ้วยาวของเขาลูบผ่านรอยดำบนข้อมืออย่างแผ่วเบา ท่าทางอ่อนโยน “แม้ตรากลืนใจนี้จะเจ็บปวด แต่ก็มีข้อดีอยู่ประการหนึ่ง”