กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 136 สองปีแล้ว ข้าชินเสียแล้ว
หลังฟังคำพูดของไป๋เวย ลู่หลิงเสวี่ยก็แข็งค้างอยู่กับที่ราวกับถูกฟ้าผ่า นิ้วเรียวบางกำชายแขนเสื้อแน่นโดยไม่รู้ตัว ข้อนิ้วซีดขาว
“เจ้าบอกว่า...พี่เวินถูกพิษกัดกร่อนวิญญาณ? ตรากลืนใจลุกลาม...ลุกลามถึงข้อมือแล้วหรือ?” ลู่หลิงเสวี่ยถามด้วยเสียงสั่นเครือ
ไป๋เวยพยักหน้าอย่างหนักแน่น มองลู่หลิงเสวี่ยด้วยแววตาเปี่ยมความกังวล “ข้าเห็นกับตา ลายดำเหล่านั้น...”
“เป็นไปไม่ได้!”
ลู่หลิงเสวี่ยขัดขึ้นอย่างตื่นเต้น ใบหน้าซีดเผือดในพริบตา “เมื่อวานซืนข้าเพิ่งพบพี่เช่อ เขายังสบายดีทุกอย่าง”
เสียงของนางเบาลงเรื่อย ๆ ก่อนเปลี่ยนเป็นเสียงสะอื้น “ศิษย์น้องไป๋ ข้าไม่ได้ไม่เชื่อเจ้า...ข้า...ข้าจะส่งสารสื่อจิตถามท่านลุงใหญ่เดี๋ยวนี้!”