บทที่ 130 เจ้าเป็นน้องสาวของข้า ก็เรียกว่าไป๋เสวี่ยเถิด

บทที่ 130 เจ้าเป็นน้องสาวของข้า ก็เรียกว่าไป๋เสวี่ยเถิด

เจียงอวี๋ปรุงน้ำจิ้มให้ไป๋เวยอย่างใส่ใจ กำลังจะคีบอาหารให้ไป๋เวย ก็เห็นว่าอาหารในชามของไป๋เวยกองเป็นภูเขาลูกย่อมแล้ว

หลิวเสี่ยวหนิงยังคงคีบอาหารใส่ชามไป๋เวยไม่หยุด ต้องยอมรับว่าฝีมือการกองอาหารของหลิวเสี่ยวหนิงไม่เลวเลย

“ตอนนี้สำนักไท่ซวีได้กินของดีขนาดนี้ทุกวันแล้วหรือ?” เจียงซิ่วไป๋กินไปพลางทอดถอนใจไปพลาง นึกย้อนกลับไปว่าตอนนั้นเหตุใดตนถึงไม่เลือกเข้าสำนักไท่ซวี

เยี่ยนชิงได้ยินดังนั้นก็หัวเราะอย่างภาคภูมิใจเป็นพิเศษ “ฮ่า ๆ ๆ ไม่ใช่หรอก นี่เป็นวิธีกินที่ศิษย์น้องหญิงเล็กคิดขึ้น พวกเราก็แค่ได้อานิสงส์จากศิษย์น้องหญิงเล็ก”

เจียงซิ่วไป๋พูดไม่ออก ศิษย์น้องหญิงเล็กของเจ้าคิดวิธีกินได้ แล้วเจ้าไปภูมิใจอะไรด้วย?