กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 129 เจ้าตัวไร้หัวใจกลับมาแล้ว
ราตรีมืดมิด ไป๋เวยเอนกายอยู่ข้างหน้าต่างไม้ไผ่ อ่าน “สารานุกรมโลกบำเพ็ญเซียน” อยู่ จู่ ๆ ก็เห็นเงาดำสายหนึ่งวูบผ่านนอกหน้าต่าง
ปลายนิ้วของนางชะงัก มือขวาวางลงบนกระบี่ยาวข้างหมอนแล้ว ส่วนมือซ้ายกำยันต์ระเบิดแผ่นหนึ่งที่มีแสงทองเรืองรองอยู่ราง ๆ
“ใครอยู่ตรงนั้น?” นางแตะปลายเท้าเปล่าลงพื้น แล้วแนบกายเข้าใกล้ประตูอย่างไร้สุ้มเสียง
ระหว่างช่องประตูไม้ไผ่ มองเห็นรอยเลือดคดเคี้ยวอยู่ราง ๆ
เพียงเข้าใกล้ประตู นางก็ได้ยินเสียงคุ้นเคยดังขึ้น “เมี้ยว~”
เสียงครางแผ่วเบานี้ทำให้หัวใจของไป๋เวยสั่นไหว
นางผลักประตูเปิดออกอย่างแรง ใต้แสงจันทร์ อสูรชะมดเซียนจันทราที่มีขนขาวโพลนทั้งตัวนอนขดอยู่บนขั้นบันได ร่อแร่ใกล้สิ้นใจ