บทที่ 65 แช่น้ำพุร้อน

บทที่ 65 แช่น้ำพุร้อน

ริมน้ำพุร้อน ไอหมอกอวลลอยวนอยู่ใต้แสงจันทร์ เมื่อมองน้ำพุร้อนที่เฝ้าคะนึงหา ไป๋เวยพลันนึกขึ้นได้ว่าตนเคยแช่เพียงครั้งเดียว นางยื่นมือทดลองอุณหภูมิน้ำ ความอุ่นที่พอดิบพอดีทำให้นางอดถอนหายใจเบา ๆ ไม่ได้

แม้ผู้บำเพ็ญเพียรจะไม่จำเป็นต้องอาบน้ำ เพียงร่ายวิชาชำระล้างก็สะอาดหมดจดได้ทุกเมื่อ แต่ไป๋เวยยังชอบแช่น้ำพุร้อนและอาบน้ำอยู่ดี วิชาชำระล้างแม้จะดี ท้ายที่สุดก็ขาดความรื่นรมย์เช่นนี้ไป

ไป๋เวยถอดเสื้อผ้าแล้วค่อย ๆ ก้าวลงน้ำ ภายใต้แสงจันทร์ ผิวพรรณของนางเปล่งประกายราวหยก ยิ่งระดับบำเพ็ญเพียรก้าวหน้า ผิวของนางก็ยิ่งผุดผ่องและเปล่งปลั่ง

ทว่าในชั่วขณะที่ปลายเท้าสัมผัสผิวน้ำ ความสบายที่ห่างหายไปนานก็ทำให้นางอดหรี่ตาลงไม่ได้

“ซ่า～”