บทที่ 37 ศิลาสื่อสาร

บทที่ 37 ศิลาสื่อสาร

ลู่หลิงเสวี่ยยิ้มบาง ๆ แววตาเหม่อมองไปไกล คล้ายมองเห็นใครอีกคนผ่านตัวไป๋เวย

นางเอ่ยเสียงเบาว่า “ข้ามีน้องสาวคนหนึ่ง อายุไล่เลี่ยกับเจ้า ตอนที่พลังเกื้อหนุนระหว่างท่านแม่กับท่านพ่อสิ้นสุดลง ท่านแม่พานางไปด้วย ตอนนางยังเด็กก็มีพลังเกื้อหนุนต่อข้า ชอบมองข้าเหม่อลอยเหมือนเจ้านี่แหละ”

พอพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของนางก็หยุดชะงัก ดวงตาที่มองไป๋เวยอ่อนโยนลง

ทันใดนั้นนางก็ยื่นมือไปจิ้มลักยิ้มของไป๋เวยเบา ๆ แล้วยิ้มกว้างกว่าเดิม “นางมีลักยิ้มเล็ก ๆ สองข้างเหมือนกัน เวลายิ้มแล้วน่ารักเป็นพิเศษ”