บทที่ 19 จากลา

บทที่ 19 จากลา

เวลาผ่านไปราวม้าขาวควบผ่านช่องประตู พริบตาเดียวก็เข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิอีกปี

ดอกท้อบนภูเขาผลิบานแล้วโรยรา ทุกสิ่งดำเนินไปตามครรลอง

ทว่าในใจของไป๋เวยกลับสับสนยิ่งนัก

ระยะหลังท่านปู่หลับใหลนานขึ้นทุกที ส่วนระดับบำเพ็ญเพียรของนางแม้เพิ่มขึ้นบ้าง แต่ความเร็วกลับช้าลงเรื่อย ๆ

ท่านแม่คงสัมผัสได้ว่าไป๋เวยกำลังจะจากไป จึงหาเหตุผลต่าง ๆ มารั้งไป๋เวยไว้ ขอเพียงไป๋เวยเอ่ยปาก หลี่ผิงก็จะมองนางด้วยดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา

ไป๋เวยจนใจ จึงอยู่ต่อวันแล้ววันเล่า

หลังท่านปู่ตื่นขึ้นก็ถอนหายใจลึก “ใจอ่อนเช่นนี้จะบำเพ็ญมรรคได้อย่างไร”

จริงด้วย นางจะมัวอาลัยโลกปุถุชนต่อไปไม่ได้แล้ว

นางควรไปได้แล้ว เส้นทางในวันหน้า ลิขิตให้นางต้องก้าวเดินเพียงลำพัง