กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 18 เตรียมตัวจากลา
ไป๋เวยกอดตอบนาง พลางปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “พี่หญิง นี่ไม่ใช่ความฝัน พวกเราบำเพ็ญเพียรได้แล้ว”
สองพี่น้องจับมือกัน นั่งพูดคุยกันเบา ๆ อยู่ริมเตียง
ไป๋จีเล่าถึงความใฝ่ฝันในการบำเพ็ญเซียน ส่วนไป๋เวยก็ตอบข้อสงสัยให้นางอย่างอดทน พร้อมแบ่งปันประสบการณ์การบำเพ็ญเพียรของตน
เสียงของทั้งสองค่อย ๆ เบาลง เปลือกตาก็หนักอึ้งขึ้นทุกที
บางทีอาจเป็นเพราะผ่านอารมณ์ที่ผันผวนมามากมาย หรืออาจเป็นเพราะฤทธิ์ของหยาดน้ำค้างวิญญาณ พวกนางรู้ตัวอีกทีก็เอนกายพิงกันและหลับสนิทไปแล้ว