บทที่ 14 ล่ออสรพิษออกจากถ้ำ

บทที่ 14 ล่ออสรพิษออกจากถ้ำ

ไป๋เวยสัมผัสได้ถึงความรักลึกซึ้งของบิดามารดา ในใจก็รู้สึกละอาย

นางพยายามใช้เวลาอยู่เคียงข้างบิดามารดาและญาติพี่น้องให้มากขึ้น

อยู่พูดคุยและเดินเล่นกับพวกเขา แม้กระทั่งลงมือทำอาหารง่าย ๆ ให้พวกเขาด้วยตนเอง

อีกไม่นางก็จะจากบ้านอันอบอุ่นแห่งนี้เพื่อออกเดินบนวิถีเซียนที่ไม่รู้จัก วันข้างหน้าอาจไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดกับครอบครัวเช่นนี้อีก

แม้ภายนอกไป๋เวยจะแสดงท่าทีสงบนิ่งและผ่อนคลาย แต่ในใจยังมีเรื่องหนึ่งที่วางไม่ลง ภัยพิบัติที่สมุนไพรวิญญาณนำมา จะคลี่คลายไปโดยสิ้นเชิงแล้วจริงหรือ?

“แม่หนู ช่วงนี้เหตุใดจึงเอาแต่ซึมเศร้า หรือว่าไม่อยากจากบ้าน?”