บทที่ 13 เปิดเผยความจริง

บทที่ 13 เปิดเผยความจริง

ยังไม่ทันพูดจบ เลือดนองพื้นทั้งผืนก็เริ่มเดือดพล่าน แขนสีเทาซีดนับไม่ถ้วนทะลวงขึ้นมาจากกองเลือด กรงเล็บเน่าเปื่อยคว้าหมายจะจับข้อเท้าของนาง

ไป๋เวยสะบัดมือไปตามสัญชาตญาณ เปลวเพลิงพุ่งลงสู่สระโลหิตดุจดาวตก

“ตูม—”

ชั่วขณะที่เพลิงวิญญาณสัมผัสโลหิต กลับระเบิดออกเป็นรูปดอกบัว กลีบเพลิงนับหมื่นหอบเสียงภูตผีร่ำไห้และหมาป่าหอนสาดกระจายไปทั่ว

ไป๋เวยถูกคลื่นปราณซัดจนล้มคว่ำลงบนพื้นโคลน ได้แต่มองดูสระโลหิตในรัศมี 10 จั้งถูกเผาจนกลายเป็นควันเขียว

พลังวิญญาณถูกสูบจนหมดในพริบตา ตันเถียนเจ็บแปลบประหนึ่งถูกเข็มทิ่มแทง

ทันใดนั้นเสียงดังสนั่นก็ดังขึ้น พื้นดินตรงหน้าทรุดฮวบลงในฉับพลัน เพียงชั่วครู่บันไดช่วงหนึ่งก็ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน ที่แท้ใต้ดินยังซ่อนห้องลับเอาไว้