บทที่ 11 สวนโอสถมิติ

บทที่ 11 สวนโอสถมิติ

ไป๋เวยรับกล่องมา เปิดอย่างระมัดระวัง ภายในมีลูกแก้วผลึกทรงกลมลูกหนึ่งวางอยู่

ลูกแก้วผลึกใสกระจ่าง ภายในราวกับมีฟ้าดินผืนเล็กของตนเอง มีภูเขา มีสายน้ำ มีบุปผาและพฤกษา แม้กระทั่งสมุนไพรวิญญาณสองสามต้นที่กำลังไหวเอนเบา ๆ ตามสายลมก็ยังมองเห็นได้

นางเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ เงยหน้ามองชายชรา “ท่านปู่ นี่คือ…?”

ชายชรายิ้ม น้ำเสียงเจือความภาคภูมิใจอยู่หลายส่วน “นี่คือสวนโอสถมิติที่มีอัตราเวลาเร็วกว่าโลกภายนอก 30 เท่า ข้าได้มาโดยบังเอิญ”