บทที่ 10 ชักนำปราณเข้าสู่กาย

บทที่ 10 ชักนำปราณเข้าสู่กาย

คืนนั้นไป๋เวยนอนหลับสนิทเป็นพิเศษ

วันรุ่งขึ้น ฟ้ายังสางไม่เต็มที่ ไป๋เวยก็ลุกจากเตียงอย่างแผ่วเบา

นางมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าหม่นมัว เม็ดฝนกระหน่ำใส่กรอบหน้าต่างดังเปาะแปะ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้น

นางย่องไปยังลานหลังบ้าน แล้วเทน้ำที่ใช้แช่อาบเมื่อคืนทิ้ง

น้ำนั้นขุ่นคลั่ก แถมยังมีกลิ่นคาวจาง ๆ ราวกับเป็นน้ำอาบที่ไม่ได้เปลี่ยนมานานหลายปี

ไป๋เวยรู้สึกกระวนกระวายอยู่บ้าง กลัวท่านแม่มาเห็นแล้วจะอธิบายไม่ถูก