เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลิ่วปั้นเซี่ยสังเกตเห็นว่าพอม่อหลี่ไอรู้ว่าตนเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ท่าทีของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เพียงแต่หลิ่วปั้นเซี่ยไม่เข้าใจเจตนาที่แท้จริงของตาเฒ่าคนนี้ และหลิ่วปั้นเซี่ยก็ไม่ได้เชื่อคำพูดของเขาไปเสียทั้งหมด
สิ่งเดียวที่ทำให้หลิ่วปั้นเซี่ยสงสัยคือในหุบเขาแห่งนี้มีมนุษย์อาศัยอยู่มากเกินไป อีกทั้งท่าทีของผู้คนเหล่านั้นก็สงบนิ่ง ไม่เหมือนกับคนที่ถูกกดขี่ข่มเหงเลยแม้แต่น้อย เรื่องนี้แกล้งทำไม่ได้จริง ๆ
ม่อหลี่ไอหยุดเดิน หอบหายใจอย่างยากลำบากพลางเอ่ย “มาแล้วก็เดินดูรอบ ๆ เถอะ อย่างไรเสียที่นี่ก็มีพี่น้องร่วมชาติของนายอยู่มาก และยังมีลูกครึ่งที่สายเลือดชาวซิริอุสเจือจางมากอยู่อีกเพียบ พวกเขาไม่อาจเรียกว่าเผ่ามารได้แล้ว พวกเขาใกล้เคียงกับชาวโลกมากกว่า”
จั๋วหวาควงแขนหลิ่วปั้นเซี่ยเดินออกไป ม่อหลี่ไอถือไม้เท้าค่อย ๆ นั่งลงกับพื้น เวยเออร์เซินเดินเข้ามาคุกเข่าข้างหนึ่งลงตรงหน้าม่อหลี่ไอ
ม่อหลี่ไอหอบหายใจด้วยความเจ็บปวดอยู่นานก่อนเอ่ย “อย่าไปก้าวก่าย ให้หลิ่วปั้นเซี่ยได้เห็นภาพที่แท้จริงที่สุดของเรา”