เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลิ่วปั้นเซี่ยยังพูดไม่ทันจบ ปืนพกสีเงินก็ปรากฏขึ้น ปากกระบอกปืนจ่ออยู่ตรงหว่างขาของหลิ่วปั้นเซี่ย เขาโกรธจนแทบมีไฟพวยพุ่งออกมาจากดวงตา เสียงของพี่ลูกสมุนดังขึ้นในสมองของหลิ่วปั้นเซี่ยว่า “อยู่ต่อหน้าลูกน้องของฉัน นายช่วยไว้หน้าฉันสักหน่อยไม่ได้หรือไง มีอะไรทำไมไม่ค่อย ๆ คุยกันเป็นการส่วนตัว?”
จากท่าทีของภูตผีลิ่วเหรินเหล่านั้น หลิ่วปั้นเซี่ยก็เดาเบื้องหลังออกแล้ว เขารู้ดีว่านอกจากหงอวี้ อีกห้าตนที่เหลือล้วนถูกพี่ลูกสมุนลงมือทำอะไรบางอย่าง เรื่องนี้ยังไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เขาโกรธที่สุด สิ่งที่ทำให้หลิ่วปั้นเซี่ยเสียใจที่สุดคือหงอวี้กลับช่วยปกปิดเรื่องนี้ด้วย หลิ่วปั้นเซี่ยรู้สึกเหมือนหัวใจถูกทำร้ายจนแตกสลาย นี่จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาคลุ้มคลั่งจนควบคุมตัวเองไม่ได้
เมื่อถูกปากกระบอกปืนจ่ออยู่ หลิ่วปั้นเซี่ยก็ถลึงตามองพี่ลูกสมุนอย่างดุเดือด ก่อนกล่าวว่า “ฉันโตมากับการถูกขู่จนชินแล้ว”
พี่ลูกสมุนเก็บปืนพก พลางกล่าวอย่างไม่ใส่ใจว่า “หงอวี้เป็นลูกพี่หญิงของพวกนาย ต่อจากนี้ใครไม่ยอมทำตามคำสั่งของหงอวี้ ก็ไสหัวไปซะ ไสหัวไปให้พ้นจากที่ที่ฉันจะมองเห็น”