เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อุปกรณ์ที่อัปเกรดแล้วเต็มไปด้วยรูเล็ก ๆ สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือบาดแผลขนาดเท่าชามใต้ซี่โครง ใครที่มีประสบการณ์ต่อสู้เพียงเล็กน้อยก็มองออกว่านี่ผ่านศึกหนักหนาสาหัสจริง ๆ มาแล้ว
หลิ่วปั้นเซี่ยเดินลงไป เหล่านักล่าแยกทางให้เองโดยอัตโนมัติ ม้าผีสะบัดหางเชิดหน้าเดินตามหลังหลิ่วปั้นเซี่ย มันก็อยากเสพเกียรติยศแห่งการไม่ยอมมองใครอยู่ในสายตานี้เช่นกัน
เปิดประตูห้องกลับเข้าห้องของตนเอง หลิ่วปั้นเซี่ยเก็บม้าผีเข้าไปโดยพลัน ในห้องนั่งเล่นไม่มีใคร หลิ่วปั้นเซี่ยเดินไปยังห้องนอนอย่างเป็นธรรมชาติ พอผลักประตูห้องนอนออก เขาก็สัมผัสได้ถึงไอสังหาร นี่คือความรู้สึกที่สมจริงยิ่ง
มือที่ผลักประตูหยุดชะงัก หลิ่วปั้นเซี่ยกล่าว “ไป่เหอจี”
ไอสังหารหายไป ประตูห้องถูกเปิดออก ไป่เหอจีที่ปิดหน้าถอยหลังแล้วค้อมตัวกล่าว “ท่านกลับมาแล้ว”
มือของไป่เหอจีละจากด้ามดาบ หลังจากหลิ่วปั้นเซี่ยจากไป นางอยู่ในสภาวะตึงเครียดอย่างสูง เมื่อครู่ได้ยินเสียงเปิดประตู ไป่เหอจียังคิดว่ามีคนบุกเข้ามา
หลิ่วปั้นเซี่ยถาม “เกิดอะไรขึ้น”