เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในโรงเตี๊ยม หลั่นซือล่อมองดูนักล่าคนที่ขายหนังอสูรให้หลิ่วปั้นเซี่ย นักล่าคนนั้นนั่งก้มหน้าดื่มเหล้าอย่างเงียบ ๆ เมื่อนาฬิกาข้อมือระบบของเขาดังขึ้น นักล่าคนนั้นก็มองหลั่นซือล่ออย่างกระวนกระวาย หลั่นซือล่อกล่าวขึ้นอย่างสบาย ๆ ว่า “ไอ้เด็กนั่นติดต่อมา ทำไมไม่รับสายล่ะ?”
นักล่าคนนั้นกล่าวเสียงต่ำด้วยความประหม่า “หัวหน้าหลั่นซือล่อ ถ้าผมบอกที่อยู่ปลอมกับเขา แล้วถูกผู้ควบคุมสูงสุดจับได้จะทำยังไงครับ?”
หลั่นซือล่อลูบแก้วเหล้าแล้วกล่าวว่า “ดิเอโกเป็นเพื่อนของฉัน ถุงใยที่ถูกหลิ่วปั้นเซี่ยแย่งไปบางส่วนเป็นของฉัน ความแค้นแบบนี้คิดว่าฉันจะกลืนลงคอได้หรือ? ไม่ต้องกังวลเรื่องผู้ควบคุมสูงสุดหรอก แผนที่ผิดพลาดบ้างจะเป็นไรไป?”
“ไหลอ้ง นายรู้ไหมว่าทำไมในค่ายถึงอยู่อย่างยากลำบาก? ก็เพราะนายขี้ขลาดเกินไปนี่ไง ชีวิตถึงไม่มีวันได้ลืมตาอ้าปาก ขายแผนที่ที่ยัดไส้นั่นให้เขาไปซะ ไม่ว่าเขาจะจ่ายราคาสูงแค่ไหน ฉันจะชดเชยให้เพิ่มอีกหนึ่งเท่า”