เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หานมู่หยางมองไป๋ซานสือด้วยสายตาเย็นชา ความสัมพันธ์ระหว่างไป๋ซานสือกับสำนักจันทราวารีถูกปกปิดไว้อย่างลึกล้ำถึงเพียงนี้ ทั้งไป๋ซานสือยังว่าจ้างทหารรับจ้างหลายสิบคนบุกโจมตีสำนักว่านอวิ๋น เรื่องนี้ทำให้หานมู่หยางระแวดระวังอย่างยิ่ง
อาจกล่าวได้ว่าไป๋ซานสือคลุกคลีอยู่ในพื้นที่สีเทา ซึ่งต่างจากการตอบโต้เพราะถูกบีบบังคับของหลิ่วปั้นเซี่ย เขาคือคนที่เลือกเดินอยู่ระหว่างขาวกับดำด้วยตัวเอง หานมู่หยางจึงตัดสินใจตีตัวออกห่าง ทางที่ดีที่สุดคือไม่ข้องเกี่ยวกันอีก
ไป๋ซานสือหยิบบุหรี่ออกมา เมื่อเห็นสีหน้าปฏิเสธผู้คนให้อยู่ห่างไกลของหานมู่หยาง เขาก็ยิ้มพลางกล่าวว่า “นายเป็นเจ้าหน้าที่รัฐ ส่วนฉันก็ยังไม่นับว่าเป็นโจร แน่นอนว่าอนาคตของนายยังอีกไกล จะตีตัวออกห่างจากฉันก็เข้าใจได้”
หานมู่หยางกล่าวอย่างรำคาญว่า “เลิกพูดไร้สาระ เมื่อก่อนฉันคิดว่านายยังนับเป็นคนมีฝีมือคนหนึ่ง ไม่นึกว่าความสามารถจะยิ่งใหญ่เกินไปจนฉันเอื้อมไม่ถึง”