เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ฉันไม่ได้ออกแรงเลย” หลิ่วปั้นเซี่ยตกใจจนตัวสั่น สำนักจันทราวารีตั้งอยู่ในดินแดนสุดท้ายที่ล้อมด้วยภูเขาสามด้านและหน้าผาอีกด้าน นอกจากสระน้ำแล้ว ที่นี่ก็มีแต่ป่าไม้โบราณเขียวชอุ่มที่ยังดูมีชีวิตชีวา
ต้นไม้ใหญ่ต้นนี้มีอายุอย่างน้อยร้อยปี แต่หลิ่วปั้นเซี่ยกลับฟาดมันล้มลงจนได้ เขารู้สึกเกรงใจอยู่ไม่น้อย สำนักจันทราวารีเสื่อมโทรมถึงเพียงนี้แล้ว เขายังโค่นต้นไม้โบราณที่มีอยู่ไม่มากให้ล้มไปอีกต้นหนึ่ง ช่างเกินไปสักหน่อย
อาจารย์อาเก้าพูดอย่างไม่ใคร่พอใจว่า “เรื่องเล็กน่ะ แต่เธอบอกมาสิว่าทำได้อย่างไร ฉันไม่เห็นเธอออกแรงเลยสักนิด เทคนิคการเดินปราณออกแรงแบบนี้มันคืออะไร”
อาจารย์อาเก้ามองออกว่านี่คือผลจากการปั่นป่วนของปราณแท้ มิฉะนั้นถ้าอาศัยเพียงกำปั้นทุบ อยากจะหักต้นไม้ใหญ่ที่แข็งแรงเช่นนี้ คนธรรมดาก็แค่ฝันไปเถอะ
หลิ่วปั้นเซี่ยรำลึกถึงความรู้สึกตอนชกออกไปแล้วพูดว่า “อย่างนี้ครับ หมุนเวียนปราณแท้ไปถึงข้อมือ แล้วให้ปราณแท้ก่อตัวเป็นวังวนอยู่ในกำปั้น”