เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ใจของเย่อวี่หลินจมดิ่งลงสู่เหวลึกหมื่นวานโดยตรง เช่นนั้นอาจารย์จึงไม่ได้พูดผิด ในใจของหลิ่วปั้นเซี่ยแล้ว ฐานะของนางยังไม่สูงพอ เขาถึงได้ไม่ยอมบอกความลับของตำหนักจันทราให้นางฟัง
แววตาหลี่เมิ่งหลานเต็มไปด้วยความสงสัยแต่ไม่แสดงออกมา อาจารย์อาเก้าเผยสีหน้าครุ่นคิด เซวี่ยเจิ้งอี้ถึงกับอุทานออกมาว่า “มหามรรค?”
อาจารย์อาเก้าไม่เข้าใจจึงถามว่า “มหามรรค?”
เซวี่ยเจิ้งอี้ยืนยันว่า “มรรคาที่พรรณนาได้ มิใช่มรรคอันเที่ยงแท้ มหามรรคที่แท้จริงนั้นไม่อาจเอ่ยออกมาได้ สิ่งใดที่เอ่ยออกมาได้ย่อมมิใช่หนทางที่แท้จริง ศิษย์น้องปั้นเซี่ยเอ่ยไม่ได้ นั่นก็พิสูจน์ว่าเขาถูกกฎแห่งฟ้าควบคุมอยู่”
หลิ่วปั้นเซี่ยเอ่ยอย่างหงุดหงิด “ไร้สาระ ฉันก็แค่... ทำไมถึงนึกไม่ออกกันนะ?”
ใจของเย่อวี่หลินค่อย ๆ คลานขึ้นมาจากเหวลึกหมื่นวานอย่างสั่นเทา นางเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือว่า “นี่คือมรดกสืบทอดที่ลี้ลับยิ่งกว่าอักขระยันต์โบราณหรือ?”
หลิ่วปั้นเซี่ยตบหน้าผากตัวเองดังปังแล้วเอ่ยว่า “ใช่ ฉันนึกออกแล้ว อักขระยันต์โบราณ ฉันจำได้แล้ว ฉันประทับอักขระยันต์โบราณไว้ที่หนึ่ง ที่แห่งนั้นอยู่ที่... ที่ไหนกันนะ?”