เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในรถมีทหารทำหน้าที่เป็นคนขับ จะปล่อยให้คนอื่นเห็นเป็นเรื่องขบขันไม่ได้ มือที่นักพรตหญิงเสวยจันทร์ยกขึ้นจึงค่อย ๆ ลดลง แววตาเต็มไปด้วยความสงสารและโกรธแค้น ไอ้สารเลวนั่นพรากพรหมจรรย์ของศิษย์เพียงคนเดียวของเธอไปแล้ว ยังกล้าทำหน้ากระด้างท้าทายเธออีก ช่างไม่เห็นหัวใครจริง ๆ
เย่อวี่หลินก้มหน้าเงียบไม่พูดอะไร นักพรตหญิงเสวยจันทร์ลดเสียงถามว่า “เรื่องเละเทะนี่จะจัดการอย่างไร เขากับหลี่เมิ่งหลานเป็นคนรักกันไม่ใช่หรือ”
เย่อวี่หลินยังคงนิ่งเงียบ นักพรตหญิงเสวยจันทร์ทุบขาข้างที่หักของตนอย่างแรงหนึ่งหมัด นี่คือบาดแผลสาหัสที่เกิดขึ้นในวันมหันตภัยของสำนักจันทราวารี จนถึงบัดนี้บาดแผลก็ยังไม่หายสนิท
เย่อวี่หลินคว้ามือนักพรตหญิงเสวยจันทร์อย่างตื่นตระหนก พลางวิงวอนว่า “อาจารย์ อย่าโกรธเลย”
นักพรตหญิงเสวยจันทร์ตวาดลั่นว่า “ฉันจะไม่โกรธได้อย่างไร เธอจะให้ฉันไม่โกรธได้อย่างไร เธอคือศิษย์เพียงคนเดียวของฉัน ฉันเลี้ยงดูเธอประหนึ่งลูกสาวแท้ ๆ แต่เธอ... เธอ... เธอทำฉันโมโหแทบตายแล้ว”