เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลิ่วปั้นเซี่ยทอดสายตาไปยังธงอักษรพิรุณ อักขระบรรพกาลไม่สามารถเขียนออกมาได้ แล้วเหตุใดบนธงมารสวรรค์จึงมีอักขระบรรพกาลอยู่เล่า เมื่อหลิ่วปั้นเซี่ยทอดสายตาไปยังธงอักษรพิรุณ สายตาของนักพรตตัวอวี๋ก็มองตามไปด้วย
เด็กหญิงชุดแดงแสร้งทำตัวล่องหนแอบเล็ดลอดมาหาหลิ่วปั้นเซี่ยอย่างเงียบเชียบ ม้าผีที่มีร่างกายมหึมากำลังนอนหมอบสะบัดหางไปมาอยู่บนพื้น มีเพียงธงอักษรพิรุณที่ยังคงพาดอยู่บนขวดน้ำค้างเมฆาม่วงอย่างสงบนิ่งไม่ไหวติง
แววตาของนักพรตตัวอวี๋เลื่อนลอย เย่อวี่หลินส่งสายตาเป็นสัญญาณ หลิ่วปั้นเซี่ยจึงปิดฝาขวดที่บรรจุน้ำค้างเมฆาม่วง แล้วโยนมันพร้อมกับธงอักษรพิรุณเข้าไปในแหวนเก็บสิ่งของ
ม้าผีกลายสภาพเป็นรูปสลักตกลงบนพื้นอย่างเงียบสงบ ตอนที่หลิ่วปั้นเซี่ยหยิบรูปสลักม้าอสูรขึ้นมา นักพรตตัวอวี๋ก็พุ่งทะยานเข้ามาอย่างรวดเร็ว กระบี่บินของเย่อวี่หลินก็ถูกปล่อยออกมาในทันทีเช่นกัน
นักพรตตัวอวี๋ตระหนักได้ว่าการกระทำของตนบุ่มบ่ามเกินไป เขาจึงหยุดฝีเท้าแล้วยกมือทั้งสองข้างขึ้นเพื่อแสดงว่าตนไม่มีเจตนาอื่น เย่อวี่หลินจึงค่อยเก็บกระบี่บินกลับไป
นักพรตตัวอวี๋เอ่ยอย่างระมัดระวัง “ให้ฉันดูหน่อยได้ไหม ฉันไม่แย่งหรอก”