เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลิ่วปั้นเซี่ยปากคอเราะรายขึ้นทุกวัน ไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อใด เขารู้สึกว่าตนสามารถใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรีได้แล้ว ไม่ต้องคอยคำนวณค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันเพื่อเงินเดือน 2,000 กว่าหยวน ไม่ต้องกังวลถึงอนาคตของตน เขาจึงไม่ยี่หระต่อสิ่งใดมากขึ้นเรื่อย ๆ
ความผ่อนคลายทางจิตใจนี้ทำให้เขารู้สึกว่าหลายเรื่องไม่จำเป็นต้องมองว่าสำคัญเกินไป และบางคนก็ไม่จำเป็นต้องยกย่องสูงส่งเกินควร เช่นเดียวกับยอดคนเร้นโลกอย่างนักพรตตัวอวี๋ ที่แท้ก็เป็นเพียงตาแก่ชอบวางมาดคนหนึ่ง
หลิ่วปั้นเซี่ยไม่ได้มีความปรารถนาฟุ้งเฟ้อ ไม่ว่าเขาอยากเรียนวิชาแห่งมรรคใด อาจารย์คนงามที่ดูเหมือนจะคอยสร้างความลำบากให้ทุกเรื่องกลับไม่เคยปิดบังวิชา เมื่อมีอาจารย์คนงามผู้มีหน้าตางดงามถึงเพียงนี้ มีแต่คนโง่ไม่เต็มเต็งเท่านั้นที่จะทรยศสำนักอาจารย์
นักพรตตัวอวี๋มองหลิ่วปั้นเซี่ยอย่างเหยียดหยาม ก่อนใช้นิ้วปัดเสื้อผ้าที่ไม่มีแม้แต่หยดน้ำฝนติดอยู่ด้วยท่าทางสง่างาม การกระทำนี้คือการโอ้อวดโดยไร้เสียง อวดว่าตนมีพลังฝีมือลึกล้ำ ต่อให้ข้างนอกฝนตกหนักเพียงใดก็ไม่อาจทำให้เสื้อผ้าของเขาเปียกได้