เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เซวี่ยเจิ้งอี้และหลี่เมิ่งหลานไม่อยากสนใจหลิ่วปั้นเซี่ย ถ้าไม่ใช่เพราะหมอนี่อาจทำให้เย่อวี่หลินโกรธ พวกเขาสองคนจะต้องพลอยเดือดร้อนเป็นปลาในบ่อไฟไปด้วยหรือ ตอนเช้าเย่อวี่หลินชมหลิ่วปั้นเซี่ย แต่ในเมื่ออารมณ์ดีแล้วเหตุใดต้องหาเรื่องเซวี่ยเจิ้งอี้และหลี่เมิ่งหลานด้วย
คิดแบบนี้แล้ว ต้องเป็นหลิ่วปั้นเซี่ยที่บำเพ็ญตอนกลางคืนแล้วทำให้เย่อวี่หลินโกรธ ทุกอย่างล้วนเป็นความผิดของของปลอมคนนี้ หลิ่วปั้นเซี่ยไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ เขาถือชามข้าวมองคนนั้นทีคนนี้ที สุดท้ายก็หมดกำลังใจก้มหน้ากินข้าว
มื้อกลางวันที่อึดอัดจบลง หลี่เมิ่งหลานและเซวี่ยเจิ้งอี้ทิ้งโต๊ะอาหารที่เละเทะลุกขึ้นเดินออกไป หลิ่วปั้นเซี่ยลุกขึ้นอย่างห่อเหี่ยวเตรียมเก็บโต๊ะ เย่อวี่หลินกล่าวว่า “ไปพักผ่อนเถอะ อาจารย์ผู้นี้จัดการเอง”
สิ่งที่หลิ่วปั้นเซี่ยเกลียดที่สุดคือการเก็บโต๊ะอาหาร เมื่อได้ยินอาจารย์คนงามเข้าอกเข้าใจเช่นนี้ หลิ่วปั้นเซี่ยก็ดีใจจากไป วิ่งขึ้นชั้นบนไปหาหลี่เมิ่งหลาน
เย่อวี่หลินเคาะโต๊ะกล่าวว่า “เสี่ยวเซวีย มานี่ ล้างจาน”