เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อเห็นนักพรตตัวปั้นเดินเข้าสู่ร้านน้ำชาเล็ก ๆ เซวี่ยเจิ้งอี้ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ขณะที่เย่อวี่หลินกลับนั่งเอกเขนกอย่างสบาย ๆ popจิบชาอย่างสง่างาม
นักพรตตัวปั้นรู้สึกไม่พอใจในใจเล็กน้อย แต่เมื่อเขาสังเกตดูเย่อวี่หลินอย่างตั้งใจ เขาก็ตกตะลึงอย่างหนัก ความก้าวหน้าของเย่อวี่หลินจะเร็วได้อย่างนี้ได้อย่างไร
เซวี่ยเจิ้งอี้ทำท่าทางเชิญ นักพรตตัวปั้นเหลือบตามองบนใบหน้าของเซวี่ยเจิ้งอี้ จากนั้นหันกลับมามองหลิ่วปั้นเซี่ยที่มีสีหน้าเต็มไปด้วยเมฆมืด
เย่อวี่หลินวางถ้วยชาลงแล้วพูดว่า "ปั้นเซี่ย เข้ามาสิ"
หลิ่วปั้นเซี่ยแกว่งกุญแจรถเดินเข้ามาแล้วนั่งลงข้าง ๆ เย่อวี่หลิน นักพรตตัวปั้นก็นั่งลงด้วย พูดอย่างสุภาพค่อนข้างมากว่า "หลานศิษย์วี่หลิน สามวันไม่พบควรมองด้วยสายตาใหม่ คุณกับศิษย์ผู้ทรงเกียรติของคุณทำให้อาตมาตกตะลึงจริง ๆ"
เย่อวี่หลินพูดอย่างไม่เค็มไม่จืดว่า "ถูกสถานการณ์บีบบังคับ จึงต้องรวบรวมพลังใจอย่างหนัก"