เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อเข้าไปในหมู่บ้านเล็ก ๆ กลางหุบเขาที่มีเพียงไม่กี่สิบครัวเรือน สิ่งแรกที่หลิ่วปั้นเซี่ยเห็นคือชายชราคนหนึ่ง การแต่งกายของชายชราไม่ใช่คนป่าคนเขาอย่างเห็นได้ชัด แม้ไม่หรูหราแต่สะอาดสะอ้านยิ่ง ทั้งยังมีบุคลิกที่แตกต่างจากชาวบ้านแถบนี้โดยสิ้นเชิง
หลิ่วปั้นเซี่ยเห็นชายชรา ชายชราก็เห็นหลิ่วปั้นเซี่ยเช่นกัน แววตาของชายชราฉายแววประหลาดใจแวบหนึ่ง ก่อนจะทำทีเป็นพูดคุยสัพเพเหระกับชาวบ้านตามปกติ
หลิ่วปั้นเซี่ยไม่อยากให้เรื่องบานปลาย จึงพยักหน้าให้ชายวัยกลางคนผู้นำทางแล้วเอ่ย “ขอบคุณคุณน้ามากที่นำทาง ทางข้างหน้าฉันรู้แล้วว่าจะไปยังไง”
ชายวัยกลางคนโบกมือให้อย่างใจกว้าง เห็นได้ชัดว่าเขาคิดว่าในเมื่อหมู่บ้านของตนมียอดคนฝีมือไม่ธรรมดาอย่างนักพรตเสินหนงกำเนิดขึ้น ตนก็ควรจะเรียนรู้การมีน้ำใจอันประเสริฐเช่นกัน