เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอกลับมาถึงถ้ำ เซวี่ยเจิ้งอี้และหลี่เมิ่งหลานก็กลับมาแล้ว หลี่เมิ่งหลานถูกโจมตีอย่างหนักจนอวัยวะภายในสะเทือน อาการไม่ได้สาหัสอย่างที่คิดไว้
หลิ่วปั้นเซี่ยหยดแก่นพฤกษาอี่ 2 หยดละลายลงในน้ำ ความจริงแล้วใช้น้ำในน้ำเต้าวิเศษจะดีที่สุด เพียงแต่น้ำพุเหมันต์ที่เก็บไว้ในน้ำเต้าวิเศษตอนนี้เย็นจัดเกินไป หลิ่วปั้นเซี่ยกังวลว่าจะมีผลข้างเคียง
หลังจากหลี่เมิ่งหลานดื่มลงไปแล้วก็นั่งพิงมุมเตียงหินหลับตาพักผ่อน เซวี่ยเจิ้งอี้ถามด้วยความกังวล “เมื่อครู่นายไปเจอใครมา?”
หลิ่วปั้นเซี่ยหยิบนามบัตรออกมา เซวี่ยเจิ้งอี้รับไปกะน้ำหนักดูแล้วพูดขึ้นว่า “นามบัตรแบบนี้ฉันเคยเห็น”
หลิ่วปั้นเซี่ยจับตาดูด้วยความตึงเครียด เซวี่ยเจิ้งอี้ขมวดคิ้วครุ่นคิดพลางเอ่ย “อย่างน้อยก็ 20 ปี ไม่สิ 28 ปีก่อน ตอนนั้นแผงดูดวงของฉันในสวนสาธารณะเพิ่งจะเริ่มมีชื่อเสียง ตอนที่ดูลายมือให้ตาแก่มาดภูมิฐานคนหนึ่ง พอตาแก่เปิดกระเป๋าสตางค์ก็เผยให้เห็นนามบัตรแบบนี้ใบหนึ่ง”