เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ค่ำคืนอันเงียบสงบ เซวี่ยเจิ้งอี้มองดูคนทั้งสามเดินจากไปอย่างสง่างามด้วยแววตาน่าสงสารยิ่ง มีเพียงเขาคนเดียวที่เป็นตาแก่โดดเดี่ยวเฝ้าบ้าน นี่มันเลือกปฏิบัตินี่นา เซวี่ยเจิ้งอี้คร่ำครวญในใจ หากตนเองยังหนุ่มแน่นหน้าตาดี จะต้องตกอับมาอยู่ในสถานะคนเฝ้าประตูใหญ่แบบนี้หรือ
สิ่งที่กินพื้นที่มากที่สุดในรถฮัมเมอร์คือถังน้ำเปล่า พวกหลิ่วปั้นเซี่ยถือถังน้ำคนละสองใบ และรีบไปถึงนอกรั้วเหล็กก่อนเวลาสามทุ่ม
หัวหน้าทีมรปภ.และลูกน้องหน้าตาเหี้ยมเกรียมสองคนรออยู่ที่นั่น เมื่อเห็นพวกหลิ่วปั้นเซี่ยมาถึง หัวหน้าทีมรปภ.ก็ส่งสายตาให้ลูกน้องทั้งสอง คนหนึ่งเดินปรี่เข้ามาถามว่า “เงินล่ะ”
หลิ่วปั้นเซี่ยยื่นถุงพลาสติกใส่เงินให้ รปภ.คนนั้นหยิบธนบัตรปึกหนาห้าปึกขึ้นมาเตรียมจะนับทีละใบ หัวหน้าทีมรปภ.จึงเอ่ยขึ้นว่า “อย่ามัวชักช้า พาพวกเขาเข้ามา”
เมื่อพวกหลิ่วปั้นเซี่ยเดินเข้ามา รปภ.คนหนึ่งก็รีบล็อกประตูใหญ่ทันที ในป่าเขารกร้างแห่งนี้ นอกจากสัตว์ป่าแล้วแทบไม่มีมนุษย์ปรากฏตัวในยามดึกสงัดเลย
หัวหน้าทีมรปภ.กดเสียงต่ำเอ่ยว่า “คนอื่นกำลังผลัดเวรพักผ่อนอยู่ อย่าทำให้พวกเขาตื่นเชียว ไม่อย่างนั้นข้อตกลงนี้เราคงทำต่อไม่ได้”