เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสียงกรีดร้องปลุกหลิ่วปั้นเซี่ยให้ตื่นขึ้นในทันที เขาซึ่งยังงัวเงียคว้าตะปูสะกดดวงจิตเก้าหยินพุ่งลุกขึ้น ย่อตัวอยู่หัวเตียงมองไปทางประตูอย่างระแวดระวัง
หลิ่วปั้นเซี่ยใส่เพียงกางเกงในตัวเดียว ภาพนั้นช่างน่าขันยิ่ง เย่อวี่หลินกวาดตามองแล้วเอ่ยว่า “เสียแบบแผนเสียจริง ยังไม่รีบใส่เสื้อผ้าแล้วเตรียมตัวออกไปอีกหรือ”
โรงแรมมีแขกถือปืนปรากฏตัว พนักงานคนนั้นตกใจจนเผ่นหนีไป คิดด้วยนิ้วเท้าก็รู้ว่าเธอต้องรีบแจ้งตำรวจอย่างแน่นอน หากไม่อยากหาเรื่องเดือดร้อนก็ต้องรีบออกไป
หลี่เมิ่งหลานก็ถูกปลุกอย่างเร่งรีบ ทั้งสี่คนเหมือนผู้ลี้ภัย ทั้งยังไม่ทันเช็กเอาต์ก็เผ่นออกไปอย่างหมดท่า แม้แต่เงินมัดจำที่จ่ายล่วงหน้าก็ไม่กล้าเรียกคืน
แม้จะมีบัตรของหน่วยสืบสวนพิเศษ หลิ่วปั้นเซี่ยก็ไม่อยากเผชิญหน้ากับการซักถามของตำรวจ รถฮัมเมอร์แล่นออกจากลานจอดรถของโรงแรม ไกลออกไปมีรถตำรวจส่งเสียงไซเรนโหยหวนพุ่งมาทางนี้ ฟังจากเสียงแล้วไม่ใช่รถตำรวจเพียงคันเดียว