เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
การดูคนแล้วค่อยเสิร์ฟอาหารเป็นความสามารถของผู้ดูแลศาลเจ้า เงินสองร้อยหยวนไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ แต่คณะของหลิ่วปั้นเซี่ยมีสง่าราศีไม่ธรรมดา เมื่อพวกเขารู้ถึงความศักดิ์สิทธิ์ของศาลเจ้าแม่ทัพแล้วย่อมยินดีควักเงินมากกว่านี้แน่นอน
ผู้ดูแลศาลเจ้าหยิบธูปออกมาสองสามดอกหมายจะแจกให้ทุกคน เซวี่ยเจิ้งอี้โบกมือปฏิเสธ เย่อวี่หลินไพล่มือไว้ด้านหลังไม่มีทีท่าว่าจะรับมา หลี่เมิ่งหลานมองดูหลิ่วปั้นเซี่ย หลิ่วปั้นเซี่ยจึงเอ่ยขึ้น “เข้าวัดจุดธูป พวกเราจุดสักดอกเถอะ”
ธูปในมือของหลิ่วปั้นเซี่ยและหลี่เมิ่งหลานถูกจุดขึ้น ขณะที่กำลังจะปักลงในกระถางธูป ผู้ดูแลศาลเจ้าก็ก้มหน้าเอ่ยอย่างนอบน้อม “แขกผู้มีเกียรติทั้งสองท่านคงไม่ทราบกฎของศาลเจ้าแม่ทัพ ที่นี่ขอสิ่งใดก็ได้สมปรารถนา แต่หลังจากความปรารถนาสำเร็จแล้วต้องมาแก้บน ยิ่งขอพรอันยิ่งใหญ่จิตใจก็ยิ่งต้องบริสุทธิ์จริงใจ ยามแก้บนย่อมไม่อาจทำแบบขอไปทีได้”
หลี่เมิ่งหลานเอ่ย “พวกเราไม่ได้ขออะไรนี่”