เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เซวี่ยเจิ้งอี้หน้าดำคร่ำเครียด หลี่เมิ่งหลานหน้าตาเรียบเฉยราวน้ำ หลิ่วปั้นเซี่ยหน้าตาบูดเบี้ยว เย่อวี่หลินวางตะเกียบลงแล้วกล่าวว่า “ไม่ผ่านเรื่องราวสักอย่างก็ไม่เกิดปัญญา การเติบโตหมายถึงการได้พบเจอสิ่งที่ไม่เคยประสบมากขึ้น ความรู้จากกระดาษตื้นเขินนัก จะรู้จริงต้องลงมือเอง หลายเรื่องไม่ใช่ว่าอาจารย์ผู้นี้อธิบายแล้วเธอจะเข้าใจ ต้องลงมือทำด้วยตนเอง นี่คือประสบการณ์ล้ำค่าที่สุดในชีวิต”
เซวี่ยเจิ้งอี้อดถอนหายใจไม่ได้ เย่อวี่หลินทำหน้าเคร่งแล้วกล่าวว่า “เสี่ยวเซวีย ถึงแม้เธอจะเป็นศิษย์สายนอก แต่ฐานะศิษย์พี่ใหญ่ก็ไม่ได้ผิดไป เธอเจอของไม่สะอาดก็ถอยหนีเช่นนี้ รู้ไหมว่าจะส่งผลเสียร้ายแรงเพียงใดต่อศิษย์น้องชายหญิง”
เซวี่ยเจิ้งอี้กล่าวอย่างขมขื่นว่า “อาจารย์อา เรื่องแบบนี้ถ้าไม่ข้องแวะได้ก็อย่าไปข้องแวะเลยดีที่สุด ตอนหนุ่ม ๆ ศิษย์เคยเจอเรื่องทำนองนี้มาแล้ว ออกแรงเท่าไรก็ไม่ได้ดี แถมเกือบถูกไฟลามใส่ตัว”
เย่อวี่หลินกล่าวอย่างไร้ปรานีว่า “เธอไม่เข้าใจว่ามรดกสืบทอดของสำนักจันทราวารีแข็งแกร่งเพียงใด และเธอไม่รู้ว่าศักยภาพของปั้นเซี่ยใหญ่เพียงใด”