เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจ้าสัวจางพาหยกโบราณไปแล้วไม่กลับมา ใกล้จะชั่วโมงหนึ่งก็ยังไม่ปรากฏตัว หลิ่วปั้นเซี่ยกับเซวี่ยเจิ้งอี้ไม่ร้อนใจ พวกเขาไม่เคยกังวลว่าเจ้าสัวจางจะพาหยกโบราณหนีไป
ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง เจ้าสัวจางพาบอดี้การ์ดเดินกลับเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้สีหน้าของเจ้าสัวจางเต็มไปด้วยความมืดมน เขาให้บอดี้การ์ดหยุดอยู่ตรงนั้นแล้วเดินเข้ามาคนเดียว พลางพูดเบา ๆ ว่า “ปรมาจารย์เซวีย ปรมาจารย์หลิ่ว ผมรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ ผมพาจี้หยกของคุณหลิ่วกลับบ้าน ผม… เห็นสีหน้าของน้องชายผมไม่ชอบ”
เซวี่ยเจิ้งอี้เอ่ยอย่างไม่รีบร้อนว่า “ผิดปกติก็ถูกแล้ว”
เจ้าสัวจางชะงัก เซวี่ยเจิ้งอี้พูดต่อว่า “ไม่มีผีในบ้านก็ไม่ชักนำโจรนอกบ้าน คุณคิดว่าหยกชั่วร้ายนั้นบังเอิญซื้อมาได้จริงหรือ”
ใจของเจ้าสัวจางเต้นเร็วขึ้น เซวี่ยเจิ้งอี้หัวเราะเยาะแล้วว่า “ครั้งนี้จะบอกว่ามาตั้งใจหาคุณก็ไม่ใช่ แต่ตอนที่ผ่านมาแถวนี้ผมเกิดความคิดขึ้นมาฉับพลัน นึกได้ว่าช่วงนี้คุณมีมหาเคราะห์ จึงโทรมาเอง”