เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ข้างนอกเสียงปืนดังขึ้น มือของหลี่เมิ่งหลานยังคงสั่นเทา แต่ในดวงตาของเธอเต็มไปด้วยไอสังหาร นิ้วของเย่อวี่หลินปรากฏเข็มเงินขึ้นมา เตรียมป้องกันการลงมือฉับพลันของหลี่เมิ่งหลาน
เย่อวี่หลินบำเพ็ญอยู่ในภูเขาหลายปี นางไวอย่างยิ่งต่อการสั่นสะเทือนของกระแสปราณ เย่อวี่หลินรับรู้ถึงความเป็นศัตรูที่หลี่เมิ่งหลานมีต่อนาง
มือของหลี่เมิ่งหลานละจากพวงมาลัย เย่อวี่หลินกล่าวเย็น ๆ ว่า “ถ้าคุณกล้าลงมือกับฉัน ฉันจะลงมือก่อน”
มือของหลี่เมิ่งหลานค้างอยู่ข้างเบาะseat? no— มือของหลี่เมิ่งหลานค้างอยู่ข้างเบาะ ซึ่งซ่อนปืนพกกระบอกหนึ่งไว้ นี่เป็นความชอบส่วนตัวของหลี่เมิ่งหลาน ตอนอยู่ในกองทัพเธอชอบซ่อนปืนไว้ตรงนั้นเพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน
เซวี่ยเจิ้งอี้กางมือทั้งสองข้างแล้วกล่าวว่า “ใจเย็น ต้องใจเย็น เราต้องเอาชนะใจคนด้วยคุณธรรม”
หลี่เมิ่งหลานกัดฟันแล้วกล่าวว่า “ไม่มีอะไรต้องพูด”
เซวี่ยเจิ้งอี้ประสานมือคารวะเย่อวี่หลินรัว ๆ แล้วกล่าวกับหลี่เมิ่งหลานว่า “ฉันรู้ว่าคุณโกรธเช่นนี้เพราะอะไร นี่ไม่ใช่ความผิดของอาจารย์อาน้อย แต่เป็นเงามืดในวัยเด็กของคุณที่ก่อเรื่อง”