กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 165 เจ้าคนซื่อบื้อ
“เจ้าคนซื่อบื้อ”
“ฉันรู้แล้ว”
ฝ่ามืออุ่น ๆ ของหวังเยว่ทาบทับลงบนหลังมือของสวี่เฉิน
ผิวหนังที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลานั้นให้สัมผัสที่หยาบกร้าน ทว่ากลับทำให้รู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาด
“ย่ารู้ว่ากว่าเธอจะกลับมาได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ย่าจะไม่ถามอะไรทั้งนั้น วันนี้เรามากินข้าวกันอย่างมีความสุขเถอะนะ”
ริ้วรอยที่หางตาของหญิงชราพยายามขยับขึ้นเพื่อฝืนยิ้ม แต่แววตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำใส ๆ กลับทรยศความรู้สึกของเธอ
อากาศภายในห้องหยุดนิ่งไปชั่วขณะ
ลั่วอวี่โยวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถูกสวี่เฉินหันไปมอง
เธอรับรู้ได้ถึงสายตาของพี่ชายและเข้าใจความหมายของเขาในทันที