Chapter 0164

ตอนที่ 164 “แน่นอนว่าจำได้สิ”

“แน่นอนว่าจำได้สิ” “คุณย่า”

“ผมเองครับ ผมกลับมาแล้ว”

หวังเยว่ประคองกรอบประตู มือที่เต็มไปด้วยจุดด่างดำตามวัยและรอยเหี่ยวย่นลึกนั้นเกร็งจนเห็นข้อกระดูกปูดโปนจากการออกแรง

นางยืนอยู่อย่างนั้น จ้องมองหลานชายของนางโดยไม่ขยับเขยื้อน มองอยู่นานแสนนาน

บัวรดน้ำใบเล็กสีเขียวในมือถูกวางทิ้งไว้บนแท่นอิฐข้างประตูไปนานแล้ว แต่นางกลับลืมที่จะขยับเท้า

สวี่เฉินกลืนน้ำลายลงคอ เขาเดินก้าวไปข้างหน้าสองก้าวอย่างตั้งใจ ไปยืนอยู่ตรงหน้าหญิงชรา

แสงแดดทอดเงาของเขาลงบนร่างของหญิงชรา

หญิงชราค่อย ๆ ยกมือขึ้นในที่สุด มือข้างนั้นสั่นเทาเล็กน้อย นางเริ่มจากแตะแขนเขาอย่างระมัดระวัง ผ่านเสื้อเชิ้ตตัวบาง สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิและความแน่นของกล้ามเนื้อที่อยู่ภายใต้

จากนั้นมือนั้นก็เลื่อนขึ้นไปลูบไหล่ของเขา