Chapter 0153

ตอนที่ 153 “อืม... พี่ชาย ฉันหิวแล้วล่ะ”

ลั่วอวี่โยวจ้องมองใบหน้าด้านข้างที่ดูลุ่มลึกของพี่ชาย

เธอไม่กล้าบอกว่าวิดีโอในโทรศัพท์มือถือที่มีความยาวเพียงสิบกว่าวินาทีนั่น เธอเปิดดูซ้ำไปซ้ำมานับครั้งไม่ถ้วนในค่ำคืนที่นอนไม่หลับนับไม่ถ้วน

สายตาของเธอเลื่อนลอยขึ้นไปอย่างควบคุมไม่ได้

ตกลงบนห้องพิเศษห้องหนึ่งที่ชั้นสองของวิลล่า

เพียงแค่คิดถึงที่นั่น แก้มของลั่วอวี่โยวก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ แม้แต่ลมหายใจก็เริ่มติดขัด

ห้องนั้นก็ซ่อนชิงช้าเอาไว้ตัวหนึ่ง

แน่นอนว่าไม่ใช่ชิงช้าไม้สีขาวสำหรับเด็กผู้หญิงนั่งเล่นแบบที่อยู่ในสวน

แต่ทำมาจากหนังนิ่มสีดำที่เปล่งประกายวับวาวและโซ่โลหะที่ส่องแสงเย็นเยียบ