Chapter 0004

ตอนที่ 4 ห้ามไปไหน

รุ่งเช้าวันถัดมา

ฝนหยุดตกแล้ว

เมื่อลั่วอวี่โยวลืมตาขึ้น นางมีความรู้สึกว่างเปล่าอยู่ชั่วขณะ

ใต้ร่างคือเตียงนอนนุ่ม ๆ ปลายจมูกอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมสะอาด ซึ่งแตกต่างจากห้องเช่าที่มืดมิดและอับชื้นในความทรงจำของนางอย่างสิ้นเชิง

นางขยับนิ้วมือ รู้สึกว่าร่างกายเบาสบายขึ้นมาก ความรู้สึกร้อนผ่าวราวกับถูกเปลวเพลิงแผดเผาเมื่อคืนนี้ได้หายไปแล้ว

ทันใดนั้น ภาพเหตุการณ์ที่ขาดห้วงเมื่อคืนนี้ก็ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว

สายน้ำในแม่น้ำที่เย็นเยียบ อ้อมกอดของคนแปลกหน้า และน้ำเสียงที่สงบนิ่งและอ่อนโยนของผู้ชายคนนั้น

นางไม่เพียงแต่ถูกชายแปลกหน้าช่วยขึ้นมาจากแม่น้ำ แต่ยังถูกพาตัวกลับมาที่บ้าน แถมยัง... ได้นอนบนเตียงของคนอื่นอีกด้วย