กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เบิกตากว้างขึ้นมา ในหัวของเหลียวฉานก็หวนย้อนนึกถึงภาพเหตุการณ์เหล่านั้นในอดีตอีกครั้ง
“ใช่ เป็นเธอ เธอเป็นคนทำให้หล่อนตาย! เพราะคำพูดของเธอ หล่อนถึงได้ไปกระโดดน้ำทะเล!”
ตงจ้าวจวินกระชากคอเสื้อชุดผู้ป่วยของเหลียวฉาน “ตกลงวันนั้นเธอพูดอะไรกับหล่อนกันแน่?!”
แต่ใบหน้าของเหลียวฉานที่ถูกเขากระชากไว้เต็มไปด้วยความหวาดกลัว นางไม่อาจพูดอะไรออกมาได้แม้แต่คำเดียว
“ต่อให้เธอไม่พูดก็ไม่เป็นไร ฉันเดาได้อยู่แล้วว่าเธอพูดอะไรกับหล่อนบ้าง!”
ตงจ้าวจวินกล่าวว่า “วันรุ่งขึ้น ตอนเสี่ยวอวี๋กำลังเก็บที่นอน นางบังเอิญพบเศษผ้าชิ้นหนึ่งจากเสื้อผ้าสตรีอยู่ในซอกหัวเตียง”